Ik ben geboren in de winter van 1962. Mijn leven kende mooie momenten, maar ook gebeurtenissen die mij gevormd hebben. Al op jonge leeftijd verloor ik mijn moeder en later kreeg ik samen met mijn gezin te maken met een nog groter verlies. Mijn vrouw, de moeder van onze twee kinderen, overleed in 2016 na een langdurig ziekteproces. Dat heeft diepe sporen nagelaten, maar het heeft ons ook geleerd wat er écht toe doet.
Daarvoor had ik ruim dertig jaar gewerkt in allerlei functies. Van de drukkerij en productie tot projectmanagement. Ik was altijd bezig, dag en nacht. Maar na het overlijden van mijn vrouw wist ik één ding zeker: ik wilde niet meer terug naar hoe het was. Ik was altijd ‘dag en avond’ doende met mijn werk, maar dat kon echt niet meer. Sterker nog….’Dat wilde ik niet meer’. En dan komt het moment van….bezinning. En, wellicht ook je eigen kleine visie op het leven. ‘Wat geeft betekenis en waar kom je je bed voor uit?’.
Er volgde dus een periode van bezinning. Via via bezocht ik een bijeenkomst over werken in de zorg. En daar viel het puzzeltje op zijn plek. Dit wilde ik doen. Tijdens de ziekte van mijn vrouw had ik van dichtbij gezien hoeveel liefde, aandacht en deskundigheid er in de zorg aanwezig zijn. De mensen om ons heen maakten in een moeilijke periode een wereld van verschil. Dat wilde ik ook voor anderen kunnen betekenen. ‘Bijdragen, aan het eind van de dag een glimlach op het gezicht van patiënten en cliënten…Ja, da’s zinvol’ dacht ik.
Dus ging ik terug naar school. Pittig? Absoluut. Maar ook ontzettend waardevol. Op mijn zestigste behaalde ik mijn diploma Maatschappelijke Zorg, Persoonlijk Begeleider Gehandicaptenzorg niveau 4. En eerlijk gezegd ben ik daarna nooit meer gestopt met leren. Nieuwsgierig blijven houd je jong. Ontwikkelen kan altijd, ook als je misschien denkt dat je daar te oud voor bent. Oudere leeftijd betekent namelijk niet dat je bent uitgeleerd. Er bestaan zoveel gratis e-learnings en nieuwsbrieven waarop je je kunt abonneren.
Na een aantal mooie jaren in de gehandicaptenzorg wilde ik dichter bij huis werken. De Waalboog was voor mij geen onbekende naam. In de laatste weken van haar leven verbleef mijn vrouw in Hospice De Linde, wat onderdeel was van De Waalboog hoorde. De warmte, betrokkenheid en ondersteuning die wij daar als gezin hebben ontvangen, zijn onvergetelijk. We werden als het ware in een beschermende bubbel opgenomen. Dat gevoel ben ik nooit vergeten. Nu ik er werk, voelt het alsof elke dag een vlindertje op mijn schouder rust.
Toen ik een vacature zag bij de Bosweg, werd ik direct nieuwsgierig. Een totaal andere doelgroep: mensen met dementie op jonge leeftijd. Ik dacht, net als veel anderen, dat dementie vooral over vergeten ging. Maar inmiddels weet ik dat er veel meer achter schuilgaat. Juist die complexiteit maakt het werk bijzonder en uitdagend.
Wat mij vanaf het begin opviel, was de kennis en betrokkenheid van mijn collega’s. Het team is volop in ontwikkeling en ik leer nog iedere dag. Van ervaren collega’s, maar zeker ook van jonge medewerkers die naast hun studie werken. Leeftijd speelt daarin geen rol. We leren van elkaar.
Mijn eigen houding is simpel: ik draag bij, ik luister en ik blijf nieuwsgierig. Je hoeft niet alles direct te kunnen. Sterker nog, niemand verwacht dat van je. Je mag groeien. Stap voor stap. Dat noem ik het dakpanprincipe: beginnen, ervaring opdoen en daarna ontdekken welke richting bij je past. Daar helpen we elkaar bij.
Op de Bosweg zie ik iedere dag hoe verschillend mensen zijn en hoeveel maatwerk ons werk vraagt. Soms worstel je met je eigen emoties of overtuigingen, maar uiteindelijk draait het altijd om dezelfde vraag: wat helpt deze bewoner op dit moment? Die zoektocht maken we samen. Daarnaast voelen wij ook een verantwoordelijkheid voor de familie en verwanten: een luisterend oor bieden is zo enorm belangrijk. Jonge mensen met dementie, het gaat hele gezinnen aan. Immers, de ‘verpakking’ is hetzelfde, maar de lieve persoon in kwestie ontwikkelt ‘binnenin’ ander gedrag en wordt helaas weer meer afhankelijk. Kijk eens naar de levensgeschiedenis van deze cliënten: zonder uitzondering allemaal mensen met een indrukwekkende levensgeschiedenis en ervaring. Juist om dit te beseffen maakt het werk zo waardevol. Om hieraan bij te mogen dragen (het gehele proces) maakt het werk zo dankbaar en zinvol.
En misschien is dat wel wat ik mensen het liefst wil meegeven. Het is nooit te laat om een nieuwe stap te zetten. Je levenservaring is geen bagage die je meesleept, maar een kracht die je meebrengt. Juist in de zorg.
Dus als je denkt: ben ik niet te oud om nog iets nieuws te beginnen? Dan kan ik uit eigen ervaring zeggen: nee. Misschien begint juist nu wel het mooiste deel van je loopbaan. Probeer te voorkomen om achteraf te denken ‘Had ik dit of dat kunnen doen en, wat wilde ik echt doen en betekenen?’. Gewoon proberen en ervaren en je zult, hoe dan ook, je spiegelbeeld met een glimlach omarmen.
Ik ben er in ieder geval ontzettend dankbaar voor dat ik die stap heb gezet. En, bijkomend: er zijn ook vanuit de opleiding zoveel mooie en dierbare contacten ontstaan. Zelfs voor het leven.